با وجود دلایل محکمی که به ما ثابت کردن نشستن همیشگی واسه سلامتی مون مضره، طبیعیه که خیلی از ما به دنبال راه حلی هستیم تا به بهترین شکل به این مشکل جواب دهیم. باید بایستیم، یا اینکه صرف ایستادن هم دردی رو دوا نمی کنه؟ جدا از اینکه اون لازمه قدمی بزنیم، پیاده روی سرعتی داشته باشیم یا با حرکت پروانه، بالا و پایین بپریم؟ در این مقاله می خونین که چه جوری میشه آسیبای به دلیل نشستن همیشگی رو کم کرد.

 

تحقیق جدیدی که در این مقاله بیشتر درباره اون می خونیم زاویه دیدی سودمند به ما ارائه می ده، طبق این تحقیق به جای اینکه بی حرکت در صندلی تون بمونین کافیه به ازای هر ساعت نشستن چند دقیقه ای هم جنب و جوش داشته باشین. این کار اثرات بد زیاده از حد نشستن رو کم می کنه.

بیشتر ما به گوشمون خورده س که نشستن همیشگی خطر دچار شدن به دیابت، مریضیای قلبی، چاقی، مشکلات کلیوی و مرگ زودرس رو افزایش می ده. این خطر حتی زمانی که فرد ورزش می کنه اما بیشتر ساعات باقی مونده ی روز خود رو نشسته در صندلی می گذرونه بازم بالا باقی می مونه.

در تحقیقی تقریبا جدید و دقیق در مورد نشستن همیشگی، محققان پی بردن که به ازای هر یک ساعتی که بزرگسالانِ دارای اضافه وزن، صرف تماشای تلویزیون می کنن (اندازه گیری مدت زمان تماشای تلویزیون روش سهل الوصولی واسه اندازه گیری وقتیه که فرد درزمان روز می شینه) خطر دچار شدن به دیابت رو در خود ۳.۴ درصد افزایش میدن. بیشتر شرکت کنندگان این تحقیق حدودا ۳ ساعت زمان صرف دیدن تلویزیون می کردن.

برخلاف وجود اینجور نگرانیایی درباره سلامتی افراد، اینجور راه حلی که از اونا بخوایم صندلیای خود رو ترک کنن و تموم روز رو بیاستند خیلی عملی به نظر نمی رسه. خیلی از ما که با میزهای وایس تاده کار کردیم یا سعی کردیم بیشتر از قبل وایس تاده کار کنیم فهمیده ایم که ایستادن هم اثرات آسیب رسان خود رو روی دقت تایپ، بازدهی کاری به طور کل و کمردردمان می ذاره.

پس راه عاقلانه واسه کم کردن از زمانای نشستن همیشگی درزمان روز چیه؟

واسه جواب دادن به این سؤال، محققان دانشگاه یوتا و چند مؤسسه ی تحقیقاتی دیگر از حجم بزرگ داده های به دست اومده از سرشماریای ملی اطلاعات سلامتی که به شکل سالیانه درباره عادات تغذیه ای، ورزش، بهداشت روانی و گذران زندگی از آمریکاییان جمع آوری می شه، استفاده کردن.

اخیرا به عنوان بخشی از فرایند جمع آوری داده ها بعضی از شرکت کنندگان دستگاه های ثبت الگوهای حرکتی رو به بدن خود نصب کردن تا حرکات اونا درزمان روز ثبت و ضبط شه. استفاده از این دستگاه ها نسبت به گزارش خودِ فرد از میزان جنب و جوش روزمره اش برتری داره، چون طلاعات دستگاه دستخوش فراموشی نمیشه، پس نتایج قابل تکیه تری به دست می ده.

محققان از ۳ هزار و ۶۲۶ شرکت کننده ی مرد و زن بزرگسال اطلاعات لازم رو جمع آوری کردن. بیشتر این افراد در اول تحقیق گزارش کرده بودن که از سلامت عمومی بهره مند هستن.

محققان ساعات بیداری هر فرد رو با استفاده از امتحان استاندارد حرکات، به چند دسته تقسیم کردن:

  • دقایق گذشته به حالت نشسته؛
  • انجام فعالیتای بدنی با شدت پایین (low-intensity activity)؛ (به دلیل اینکه دستگا های حرکت سنج در این تحقیق، توانایی تشخیص تغییرات وضعیت قرار گرفتن بدن رو نداشتن و تنها می تونستن حرکات بدن رو تشخیص دهند، قادر به اندازه گیری زمان ایستادن ثابت نبودن.)
  • انجام فعالیت بدنی با شدت آروم (light-intensity activities) مثل قدم زدن در اتاق؛
  • انجام فعالیت بدنی متوسط تا شدید (moderate to intense activities) مثل پیاده روی سرعتی؛
این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   چه جوری میشه از هوش هیجانی در محیط کار استفاده کرد؟

بیشتر شرکت کنندگان تحقیق بیشتر ساعات بیداری خود رو به شکل نشسته سپری می کردن.

در مرحله بعد محققان داده های مرگ ومیر رو در سه یا چار سال بعد از این آزمایش بررسی کردن تا ببینن چه تعداد از شرکت کنندگان درزمان این زمان فوت کردن.

اونا از این داده ها واسه بررسی آماری خطر مرگ زودرس و نقش نشستن در اون استفاده کردن. از این داده ها واسه بررسی اهمیت کارایی که فرد به جای نشستن به اونا می پرداخته هم استفاده شد.

یعنی، محققان قصد داشتن ببینن بین ایستادن، راه رفتن یا پیاده روی سرعتی به جای نشستن کدوم یک بهترین نتیجه رو در افزایش طول عمر داشته.

نتیجه غیرمنتظره بود. فعالیت بدنی با شدت پایین مثل ایستادن به تنهایی اثر بسیار کمی روی کاهش طول عمر داشت. خطر مرگ و میر در شرکت کنندگان این تحقیق که در هر ساعت دقایقی رو صرف فعالیتای با شدت پایین کرده بودن با اونایی که بیشترین زمان رو فقط نشسته سپری کرده بودن، حتی اگه فرقی هم داشت این فرق خیلی قابل توجه نبود.

اما خطر مرگ و میر در افرادی که پس از ایستادن در طراف قدمی زده بودن یعنی بین نشستنا زمانی رو صرف انجام فعالیت بدنی با شدت کم مثل قدم زدن کرده بودن به میزان زیادی پایین اومده بود.

درواقع با جانشین کردن زمان کوتاهی واسه راه رفتن حتی به اندازه ۲ دقیقه در هر ساعت، خطر مرگ زودرس رو در حدود ۳۳ درصد نسبت به اونا که بی معطلی می شینن، در خود کاهش داده بودن.

محققان کاهش بیشتری رو در خطر مرگ زودرس در افرادی مشاهده کردن که در میونه ی نشستن به فعالیتای بدنی با شدت متوسط مشغول می شدن. گرچه تعداد کم افرادی که در تحقیق به اینجور فعالیتایی (پیاده روی سریع یا پریدن) پرداخته بودن نتیجه گیری آماری از داده های حاصل از اونا رو سخت می کرد.

دکتر بِدو (Srinivasan Beddhu)، استاد پزشکی دانشگاه یوتا که سرپرستی این تحقیق رو بر عهده داشته می گه: «در کل یافته های این تحقیق دلگرم کننده س . به ویژه به خاطر این که نتایج مثبت فعالیت بدنی روی هم جمع می شه.» مثلا کسی که همین حالا در هر ساعت دو دقیقه راه میره اگه دو دقیقه ی دیگر هم به این زمان اضافه کنه (که قاعدتا از زمان نشستن اونم دو دقیقه کم تر می کنن) می تونه خطر مرگ زودرس رو به مقدار کمتری از زمانی برسونه که تنها ۲ دقیقه راه می رفته.

کاهش خطر مرگ مشاهده شده در این تحقیق شاید با تعادل انرژی مرتبطه. قدم زدن به جای نشستن مقدار کالریایی که فرد می سوزونه رو افزایش می ده، که شاید به کاهش وزن و دیگر تغییرات متابولیکی مطلوب منجر میشه که همه اینا آخرش کاهش خطر مرگ رو داره.

با اینکه این تحقیقات تنها رابطه بین راه رفتن و کاهش خطر مرگ رو نشون دادن و قادر به اثبات علّی این رابطه نیستن، بازم منافع محتملِ بیشتر قدم زدن در محیط کار وسوسه برانگیزه و دردسری هم نداره، به ویژه اگه از رئیس تون دعوت کنین در این پیاده روی کوتاه به شما ملحق شه، توجه خود رو به سلامتی اونم نشون دادین.

منبع : well.blogs.nytimes


دسته‌ها: آموزشی